Diagnose

Mijn officiële diagnose luidde vorig jaar randpsychotische kenmerken en daarna een matige depressie. Een diagnose kan ervoor zorgen dat je weet hoe je om moet gaan met je klachten en dat je weet welke medicatie je kunt nemen om de klachten te verminderen. Ik heb daarom ook de juiste pillen gekregen.

Nou ken ik mezelf al langer dan vandaag en ik heb altijd veel ups en downs gehad. Ik kan ontzettend genieten van kleine dingen, maar ik heb ook vaak diepe dips. Het leven is voor mij eigenlijk nooit een eitje geweest. De vraag is waarom het leven voor mij vaak niet makkelijk is. Om daarachter te kunnen komen zou ik een diagnosetraject kunnen doorlopen. 

Eén van de mogelijkheden die voorbij zijn gekomen in de afgelopen jaren is dat ik een vorm van autisme zou hebben. In gesprekken met mijn vorige psycholoog kwam naar voren dat het zeer waarschijnlijk is dat ik autisme heb. Dat werd gebaseerd op verschillende aspecten. Zo ben ik extreem gevoelig voor prikkels, vooral harde geluiden en drukke menigten. Ik kan ook niet goed tegen onverwachte dingen. Ik raak snel van slag als dingen anders lopen. Verder zijn sociale contacten voor mij nooit vanzelfsprekend. Ik lijk er altijd bij na te moeten denken. Eén op één gaat nog wel, maar zodra er sprake is van een groep word ik altijd heel moe van sociale interactie. Het maakt daarbij weinig uit of het om een groep bekenden gaat of juist niet.

Vaak heb ik eraan gedacht om een diagnosetraject aan te gaan om erachter te komen of ik echt autisme heb. Maar wat zou daarvan het doel zijn? Zoals ik aan het begin al aangaf zou een diagnose kunnen helpen bij het omgaan met je stoornis. Ik doe echter al heel veel om om te gaan met mijn specifieke gevoeligheden. Een diagnose zou daar niet zoveel aan veranderen. Ook lees ik vaak bij anderen dat ze een grote opluchting ervaren als ze eindelijk een diagnose hebben. Ik denk dat ik dat niet zou hebben, want voor mij zou zo'n diagnose betekenen: ja, je hebt autisme en het gaat dus nooit meer over. Dat lijkt me juist helemaal niet fijn.

Het komt er allemaal weer op neer dat ik moet leren omgaan met mijn eigen bijzonder- en gevoeligheden. Ik ken zelf het beste mijn eigen handleiding. De enige reden dat ik graag een diagnose zou willen hebben is dat ik dan het gevoel zou hebben meer controle te hebben over mijn leven, maar de vraag is of dat wel zo zou zijn. Mijn autistische brein zou graag alles ordelijk en netjes in hokjes willen denken, maar het feit blijft dat het leven nou eenmaal niet zo werkt. Misschien is dat juist wel waarom ik het leven niet altijd zo makkelijk vind.

Reacties

  1. Heb je het programma van Filemon gezien? Hij wilde juist heel graag de diagnose hebben, maar idd en dan? Je moet toch je eigen weg vinden. Hoewel het er bij een collega van mijn man voor heeft gezorgd dat ze bepaalde diensten en werkzaamheden niet meer hoefde te doen, dus het kan ook voordelen hebben. Groetjes!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja dat heb ik gezien! Ik herkende vooral veel in Filemon, maar minder in de andere mensen die in de serie voorkwamen. Een diagnose kan inderdaad voordelen hebben, maar voor mij hoeft het toch niet denk ik.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Controle

Werk